ଭୁବନେଶ୍ୱର, ୨୧ /୦୨/୨୦୨୬ : ଭଗବାନ ଶିବ ଏବଂ ମାତା ପାର୍ବତୀଙ୍କ ସଂସାର କହିଲେ ଆମେ ସାଧାରଣତଃ କାର୍ତ୍ତିକେୟ ଏବଂ ଗଣେଶଙ୍କୁ ହିଁ ବୁଝିଥାଉ, କିନ୍ତୁ ପୁରାଣର ପୃଷ୍ଠାରେ ମହାଦେବଙ୍କର ଏକ ଗୁଣବତୀ କନ୍ୟାଙ୍କ ବିଷୟରେ ମଧ୍ୟ ବର୍ଣ୍ଣନା ରହିଛି, ଯାହାଙ୍କ ନାମ ହେଉଛି ଅଶୋକ ସୁନ୍ଦରୀ। ପଦ୍ମ ପୁରାଣ ଅନୁଯାୟୀ, ଯେତେବେଳେ କାର୍ତ୍ତିକେୟ ତାରକାସୁର ବଧ ପାଇଁ କୈଳାସ ତ୍ୟାଗ କରି ଚାଲିଗଲେ, ସେତେବେଳେ ମାତା ପାର୍ବତୀ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଏକାକୀ ଅନୁଭବ କଲେ। ପୁଅମାନେ ବାପାଙ୍କ ସହ ଅଧିକ ସମୟ ବିତାଉଥିବା ବେଳେ ମାତା ପାର୍ବତୀଙ୍କ ମନରେ ଏକ କନ୍ୟା ସନ୍ତାନ ପାଇଁ ଅଭିଳାଷ ଜାଗ୍ରତ ହେଲା, ଯିଏ ତାଙ୍କର ସୁଖ-ଦୁଃଖର ସାଥୀ ଓ ସଖୀ ହୋଇପାରିବ। ଥରେ ମହାଦେବ ମାତାଙ୍କୁ ବିଶ୍ୱର ସବୁଠାରୁ ସୁନ୍ଦର ଉଦ୍ୟାନ ନନ୍ଦନବନକୁ ବୁଲାଇବାକୁ ନେଇଥିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ସମସ୍ତ ମନସ୍କାମନା ପୂର୍ଣ୍ଣ କରୁଥିବା ‘କଳ୍ପବୃକ୍ଷ’ ବିରାଜମାନ ଥିଲା। ମାତା ପାର୍ବତୀ ନିଜର ଏକାକୀତ୍ୱ ଦୂର କରିବା ପାଇଁ ସେହି ବୃକ୍ଷ ନିକଟରେ ଏକ କନ୍ୟା ମାଗିଥିଲେ ଏବଂ ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍ ଏକ ଅପରୂପ ସୁନ୍ଦରୀ କନ୍ୟା ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ଯେହେତୁ ସେ ମାତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଶୋକ ଦୂର କରିଥିଲେ, ତେଣୁ ତାଙ୍କ ନାମ ଅଶୋକ ସୁନ୍ଦରୀ ରଖାଗଲା।
ଅଶୋକ ସୁନ୍ଦରୀ ବଡ଼ ହେବା ପରେ ତାଙ୍କ ଜୀବନରେ ଅନେକ ସଂଘର୍ଷ ଆସିଥିଲା। ଥରେ ସେ ନିଜ ସଖୀମାନଙ୍କ ସହ ବନରେ ବିଚରଣ କରୁଥିବା ସମୟରେ ‘ହୁଣ୍ଡ’ ନାମକ ଏକ ଦୁଷ୍ଟ ରାକ୍ଷସ ତାଙ୍କ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟରେ ମୁଗ୍ଧ ହୋଇ ତାଙ୍କୁ ବିବାହ କରିବାକୁ ଚାହିଁଲା। କିନ୍ତୁ ଅଶୋକ ସୁନ୍ଦରୀ ତାକୁ ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ କରି ଜଣାଇଲେ ଯେ, ଭାଗ୍ୟ ଅନୁସାରେ ତାଙ୍କର ବିବାହ ଚନ୍ଦ୍ରବଂଶର ପ୍ରତାପୀ ରାଜା ନହୁଷଙ୍କ ସହ ହେବ। ଏଥିରେ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ହୁଣ୍ଡ ଛଳନାର ଆଶ୍ରୟ ନେଲା ଏବଂ ଜଣେ ବିଧବା ନାରୀର ବେଶ ଧାରଣ କରି ଦେବୀଙ୍କୁ ନିଜ ପ୍ରାସାଦକୁ ନେଇଗଲା। କିନ୍ତୁ ଦେବୀ ତାଙ୍କର ଏହି ବିଶ୍ୱାସଘାତକତା ଜାଣିପାରିଲେ ଏବଂ ତାକୁ ଅଭିଶାପ ଦେଲେ ଯେ ନହୁଷଙ୍କ ହାତରେ ହିଁ ତାଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ହେବ। ଏହାପରେ ସେ କୈଳାସକୁ ଫେରି ଆସିଲେ, କିନ୍ତୁ ହୁଣ୍ଡ ନହୁଷଙ୍କୁ ମାରିବା ପାଇଁ ଅନେକ ଷଡ଼ଯନ୍ତ୍ର କଲା। ସେ ଶିଶୁ ନହୁଷଙ୍କୁ ଅପହରଣ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଭାଗ୍ୟବଶତଃ ଜଣେ ଦାସୀ ତାଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କରି ଋଷି ବଶିଷ୍ଠଙ୍କ ଆଶ୍ରମରେ ଛାଡ଼ିଦେଇଥିଲେ।
ସମୟକ୍ରମେ ନହୁଷ ଜଣେ ବୀର ଯୋଦ୍ଧା ଭାବେ ଗଢ଼ିଉଠିଲେ ଏବଂ ଦେବୀ ଅଶୋକ ସୁନ୍ଦରୀଙ୍କ ଅଭିଶାପ ଅନୁଯାୟୀ ହୁଣ୍ଡକୁ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧରେ ପରାସ୍ତ କରି ହତ୍ୟା କଲେ। ଏହି ବିଜୟ ପରେ ଅଶୋକ ସୁନ୍ଦରୀ ଏବଂ ନହୁଷଙ୍କର ଶୁଭ ପରିଣୟ ସମ୍ପନ୍ନ ହେଲା। ସେମାନଙ୍କର ଯଯାତି ନାମକ ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପୁତ୍ର ଏବଂ ଶହେଟି କନ୍ୟା ସନ୍ତାନ ଜନ୍ମ ହୋଇଥିଲେ। ପରବର୍ତ୍ତୀ ସମୟରେ ଯେତେବେଳେ ସ୍ୱର୍ଗର ରାଜା ଇନ୍ଦ୍ର ଅନୁପସ୍ଥିତ ଥିଲେ, ସେତେବେଳେ ନହୁଷଙ୍କୁ ହିଁ ସ୍ୱର୍ଗର ଶାସନ ଭାର ଦିଆଯାଇଥିଲା। ଆଜି ମଧ୍ୟ ଗୁଜରାଟ ଏବଂ ଦକ୍ଷିଣ ଭାରତର କିଛି ସ୍ଥାନରେ ମାତା ଅଶୋକ ସୁନ୍ଦରୀଙ୍କୁ ଶକ୍ତି ଏବଂ ଶାନ୍ତିର ପ୍ରତୀକ ଭାବେ ପୂଜା କରାଯାଏ। ଏହି କାହାଣୀଟି କେବଳ ଏକ ପୌରାଣିକ ଗାଥା ନୁହେଁ, ବରଂ ଏହା ମାତା ଓ କନ୍ୟାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ଏକ ନିବିଡ଼ ସମ୍ପର୍କର ପ୍ରତୀକ।
